Bierahami Ajkumieny 文化与自然推广中心丨白俄罗斯

Bierahami Ajkumieny. Projekt ośrodka promocji kultury i przyrody Polesia w Pińsku na Białorusi.

Niewątpliwie, że druga część tytułu pracy jest bardziej zrozumiała i jasna, podczas gdy pierwsza część może być nieco nieznana. I właśnie to jest kluczowym elementem mojej koncepcji — bilans, granica, brzeg pomiędzy znanym a nieznanym. W polskim tłumaczeniu pierwsza część tytułu brzmi "Brzegami Ekumeny", gdzie słowo "brzeg" symbilozuje teren bagienno-rzeczny, na którym powstaje założenie urbanistyczne. Natomiast "Ekumena" z języka starogreckiego oznacza obszar znany, który prowadzi ku mojej ojczyźnie, ziemi obiecanej. A propos obszarów nieznanych, były one uważane za niezamieszkane i nazywano je Anekumieną. Więc hasło pozostawia swobodę interpretacji jako zaproszenie do twórczego zanurzenia.

Generalnie projekt dotyczy ośrodka promocji kultury i przyrody Polesia, ale to hasło jest wykorzystywano wieloskalowo, w ujęciu ogólnomieskim, jako impuls do integracji całego miasta oraz stworzenia kompleksowego systemu przestrzeni publicznych.

Relacje projektowanego terenu z otoczeniem.

Opracowywany obszar położony jest w Pińsku. W jednym z największych miast na południu Białorusi, gdzie duchowość, historia i kultura przenikają się nawzajem. Ten obszar posiasa wyjątkowe wartości jak przyrodnicze, tak i kulturowe, niezwykłe walory krajobrazowe i oczywiście wyróżnia się tożsamością, między innymi: folklorem. językiem, tradycją.

Jednym  z głównych celów projektu było zminimalizowanie istotnych problemów miasta, takich jak: niestrukturyzowany układ miejski, ubogi system przestrzeni publicznych (poza promenadą, która ciągnie się przy rzece), zróżnicowana struktura zabudowy: zabudowa jedno/wielorodzinna, obiekty przemysłowe, zespoły usług i infrastruktura sportowa — wszytko to prowadzi do tego, że Pińsk nie posiada szkieletu miasta, inaczej mówiąc układu krystalizującego plan.

Lokalizacja nowo projektowanego zespołu promocji kultury i przyrody Polesia daje szansę spojrzenia na to miasto inaczej w całości poprzez wprowadzenie zespołu usług oraz ciągów i obszarów zieleni publicznej, które tworzą zielony korytarz, prowadzący od strony północnej miasta aż do brzegów rzeki Piny. Kształtując tą strukturę nawiązuje się do innych elementów poprzez rewitalizację terenów zdegradowanych, częściowe uzupełnienie systemu przestrzeni publicznych i prawidłowe kształtowanie otoczenia rzeki.

Z ogólnego spojrzenia na miasto wynika że oś północ-południe, która jest ukończona fantastycznym zakolem rzeki, posiada niezagospodarowany obszar o szczególnym potencjale. I na tym obszarze został zlokalizowany ośrodek promocji.

Oprócz lokalizacji samego ośrodka został wyeksponowany i wykorzystany zachowany układ terenów cennych przyrodniczo, w tym zabagnień i grup zieleni lęgowej. I właśnie to jest granica pomiędzy znanym a nieznanym, gdzie rzeka Pina staje się granicą pomiędzy Ekumeną a Anekumeną. Ale troche wchodzi się w tą ziemię obiecaną za pomocą ścieżek edukacyjnych, kładki przez rzekę oraz przeprawy promowej.